15. | Monarch vlinders

Er staat al een paar maanden een 'Swanplant' in de tuin. Vriendinnetjes van Luna hebben ze ook thuis in de tuin staan vol rupsen en vlinders. Die van ons niet. Onze plant staat in de moestuin, zou dat het probleem zijn? Teveel andere insecten die de eitjes en de kleine rupsjes opeten. Er vlogen wel Monarch vlinders door de tuin, maar eitjes leggen op onze 'Swanplant' ho maar.

Totdat er eind van de zomer eindelijk rupsen in kwamen, veel rupsen. Ik ben me gaan inlezen over de Monarch vlinder en hoe we de rupsen vlinders kunnen laten worden. Het is een lang proces. Sterker nog, eind van de zomer is het nog ingewikkelder, want temperatuur speelt een belangrijke rol.

Ik kan jullie naar Wikipedia verwijzen voor een uitgebreide 'Monarch vlinder uitleg, maar ik ga proberen een beknopte uitleg te schrijven.

Je hebt 4 stadia: eitje, larve, pop en volwassene. Dit hele proces van ei tot volwassene duurt ongeveer een maand bij normale zomerse temperaturen. En dat is het nu niet.

De Monarch vlinder legt zijn eitjes op de 'Swanplant', want deze plant scheidt een melkweefsel af waar de rupsen zich graag mee voeden. Na 3 tot 8 dagen komen de eitjes uit.
Dan heb je een kleine rups (larve) die meteen begint te eten. Dat is alles wat ze doen, eten, eten en nog eens eten. In de larve-fase groeien ze het meest en gaan ze in 9 tot 14 dagen door 5 verschillende (groei) ontwikkelingen.
Lengte in fase 1: 2 tot 6 mm, Lengte in fase 5: 25 tot 45 mm. Ze krijgen pootjes en voelsprieten en veranderen van kleur. Echt bijzonder om dit proces onder je neus te zien gebeuren.

Ik was iedere dag in de tuin te vinden en het aantal rupsen groeide met de dag. De 'Swanplant' groeide niet met de dag, die werd helemaal kaal gevreten. Help, straks is er geen eten meer voor de rupsen. Op naar het tuincentrum om nieuwe planten te halen. "No, we don't have any Swantplants left, its out off season". Out off season, wat bedoel je? Ik heb een tuin vol rupsen en geen eten. Ze gaan dood! 
Ik dook meteen het internet op voor een oplossing, ik zal vast niet de enige zijn met dit probleem. Ik was inderdaad niet de enige en de conclusie was dat de 'Swanplant' het enige is wat ze eten en dat je grote rupsen in het 5e stadium pompoen kan geven. Maar de kleine overleven het dus niet.

En toen kwam Nico thuis met 'Swanplanten' van zijn werk en dus nóg meer rupsen. Pff, gered. Voor nu...

Na de larve-fase, gaan de rupsen aan de wandel. Ze verlaten de plant en gaan op zoek naar een plekje om te metamorfosen naar pop. Eerst hangen ze een een tijdje voor dood in de vorm van een 'J' op hun kop en dan veranderen ze in een groene pop. Ze maken een zijden "slaapzakje" waar ze in kruipen en hangen vervolgens aan een soort van klein stokje 8 tot 15 dagen te hangen.

Op dit moment hebben we 9 groene poppen rond de moestuin hangen. Ze hangen aan de onderkant van de dakgoot en in de 'Swanplant'. De plant is nu bijna kaal en dood en er zitten nog steeds rupsen in. Het wordt koud en ik hoop dat de kleine rupsen het gaan redden.
Het is nu wachten wanneer de eerste vlinder uit zijn groene slaapzakje kruipt. Als je goed kijkt, kan je de bruine vleugels van de vlinder door het groene slaapzakje heen zien.

Het is inmiddels 2 weken geleden dat de eerste rups metamorfooszde (is dat een werkwoord?) en er is geen enkel teken van leven.

Ik ben geen Freek Vonk, maar ik heb het idee dat de rupsen die er nu nog zijn, het niet gaan redden. Het is 's avonds serieus koud en er is bijna geen eten meer. Er hangen 2 poppen aan de dakgoot die het niet is gelukt in hun slaapzakje te kruipen, heel zielig.

Als, áls het een vlinder lukt uit de pop te komen, zijn het deze vlinders die gaan overwinteren in de bomen/struiken en dan in de lente/zomer het hele circus opnieuw in gang zetten.

Please, laat het eentje lukken. Aan de aandacht heeft het niet gelegen.

Update 24 mei: de rupsen in de Swan Plant hebben het niet overleefd. Het werd 's nachts te koud. 
Er zijn 4 poppen niet uitgekomen en zijn donker bruin gekleurd. Er hangen nog 3 groene poppen aan de dakgoot, hopelijk komen die nog uit. En uiteindelijk is het 3 vlinders gelukt uit hun groene slaapzakje te kruipen en het zonlicht tegemoet te vliegen. Van één heb ik het zien gebeuren. Waanzinnig!

14. | Terugkomen...

Luna en ik komen deze zomer even kort naar NL. Een vlucht van de NZ winter naar de NL zomer. Een zalig vooruitzicht. Een reis die ik niet kan maken zonder Luna, omdat we allebei NL nog een warm hart toedragen, onze momenten hebben van heimwee en onze herinneringen hebben aan de kleine dagelijkse dingen daar.

Gelukkig komen we vroeg in de zomervakantie terug en hopelijk zijn er nog wat mensen thuis.

Ik vroeg aan Luna wat ze zou willen doen als ze terug was in NL. Er kwam een hele lijst, ik ben bang dat 2 weken te kort zijn. Ik moet één en ander strak gaan plannen, want ik heb natuurlijk ook mijn lijst.

Luna's lijst: iedereen knuffelen die er op Schiphol staat, bloemkool met kaasplakken eten bij oma en daar natuurlijk logeren, stroopwafelijs eten bij de IJssalon, Quattro Formaggi pizza eten bij Gusto, een dag naar school in groep 6, pannenkoeken eten bij opa Joop, varen met oom John, logeren bij haar grote neven, shoppen bij Coolcat en H&M, stroopwafels, port salut en mozzarella eten (hebben we hier wel, maar zó duur), bij vriendinnetjes spelen/slapen, naar Katja en Etienne en "haar" cavia's kroelen.

Mijn lijst: tijd doorbrengen met mijn familie en vrienden. Dus dat zal veel koffie en wijn drinken worden, ook ijs eten bij de IJssalon en een pizza bij Gusto is een 'must'. Daarom misschien een CX les bij de Uitweg volgen met Ingrid om de calorieën eraf te branden, shoppen bij de Decathlon, HEMA, H&M, fietsen, bruin brood eten, kletsen, misschien een 26e reunië, kletsen, kletsen en nog meer kletsen.

Mijn emigratie vriendin is onlangs terug geweest naar NL en ze vertelde dat je je een ongeluk reist om iedereen te zien. Dat herinner ik me ook van Virginia en Jeff als zij in NL waren. Misschien moet ik met een hoop mensen tegelijk in een leuk kroegje in 'Hillibillie' afspreken. Iemand suggesties?

In Rotterdam heb ik 2 aanbiedingen voor bed, bad, brood. Ik hoop ergens een fiets te kunnen lenen en anders gaan we met de tram. Het gaan 2 heerlijke weken worden, te kort, te druk. Maar het is het waard weer even aan Nederland te snuffelen en fysiek contact te hebben.

.

13. | Het keukenmes

Vorig jaar hebben wij een groentetuintje aangelegd. Superhandig voor kruiden en goed voor de portemonnee. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst tomaten heb gekocht. Of basilicum. Zelfs de groene paprika's groeien goed.

Maar deze blog gaat over 'silverbeet'. En groente die niet in NL wordt verkocht (geloof ik) en een kruising is tussen spinazie en andijvie. Ik maak er stamppot van (ik blijf een Nederlander tenslotte) met vegaworstjes erbij. De 'silverbeet' groeit als kool in de tuin, dus ik ging met een keukenmes wat 'silverbeet' snijden. Ik pak de onderkant vast en snij door de 'silverbeet' stengel heen dwars mijn handpalm in. Ik had het scherpe keukenmes gepakt. Geen goed idee. Ik keek naar mij hand en rende naar de keuken. Ik zal jullie de gore details en de foto besparen, maar dit zag er niet goed uit. Luna had een vriendinnetje over, Nico was niet thuis en ik zat daar met een hand vol bloed. Wat nu?

Toch maar Nico bellen en gelukkig was hij al half onderweg. Hij keek naar mijn hand en zei wat ik al vreesde: 'lets get to the hospital'. De meisjes naar de buurvrouw gebracht en wij naar de AMC, de eerste hulp in het ziekenhuis. Het rare in NZ is dat als je naar een dokter gaat, je een consult kan aftikken van 60 dollar of meer. Hetzelfde geldt voor de tandarts. Maar als je een ongelukje hebt, zoals nu bij mij, dan is alles gratis. De tetanusprik die ik moest krijgen, de verdoving, de hechtingen, de antibiotica, de nabehandelingen, de hechtingen verwijderen. Ik ben nu 5 keer terug geweest en het kost me niks. Ja tijd, want het is er altijd druk.

Een groot nadeel van deze domme actie is dat ik niet mag lesgeven. Een week lang niet in 'the pool'. In mijn geval een week geen inkomsten, want ik ben een 'casual' en werk op basis van een 0-uren contract. Ik heb standaard 12 uur per week, maar als ik niet werk, heb ik niks. En mijn baas moet 4 ochtenden een vervanger vinden om mijn klasjes over te nemen.

Deze week woensdag ben ik weer begonnen met lesgeven en vrijdag ging ik terug naar de AMC om mijn hechtingen eruit te laten halen. Het zag er allemaal goed uit zei de dokter. Er ging een nieuwe pleister op en hij zei "Laat de pleister er 10 dagen opzitten en het mag nat worden". "Het mag nat worden, mag ik ook zwemmen", vroeg ik terloops. "Nee, niet zwemmen. Ik raad het je af, geef het rust en neem geen risico's tijdens het genezingsproces". Ok, die zag ik niet aankomen.

Nu moest ik mijn baas gaan bellen met het slechte nieuws. Ik zou zaterdag iemands shift overnemen wat niet ging lukken. En weer een week geen inkomsten.

Over ongelukjes gesproken... grappig dat dit blog nummer 13 is.

12. | Leuker kunnen we het niet maken.

De blauwe envelop heeft ons ook weten te vinden. De kleine, houten brievenbus aan het begin van de oprit stortte bijna in elkaar van het gewicht van de envelop. Voor mij. Een tweede pakket volgde een week later. Voor Nico. Inhoud: het M-formulier. En extra dik formulier voor iedereen die niet meer in NL woont. Leuker kunnen ze het niet maken.

Al jaren laat ik mijn IB invullen door een belastingadviseur. Ik dacht nog 'dat komt wel goed, ik laat het nog één keer door hem doen'. Totdat ik op de website van de Belastingdienst las dat het M-formulier NIET digitaal te versturen is. Het zweet brak me uit. Echt? We leven in 2017, hoezo niet?

Inmiddels heb ik een 'faceTime' afspraak staan voor dinsdag, heb ik zoveel mogelijk jaaropgaven gedownload, pensioenoverzichten geprint en NZ informatie verzameld. Het allerbeste nieuws kwam van mijn belastingadviseur die me vertelde dat hij wél het M-formulier digitaal kan versturen. Halleluja. Eén nadeel: we moeten ALLE gegevens zelf invullen. Dus geen vooringevulde IB opgaven die je alleen nog moet checken. Nee, leuker kunnen ze het niet maken.

Het gaat een leuk projectje worden, er zullen heel wat 'faceTime's sessies overheen gaan ben ik bang, gelukkig krijg ik tot 1 juli de tijd. Nu maar hopen dat we geld terugkrijgen en niet moeten terugbetalen. Het hele emigratieproces heeft al genoeg gekost. Zou je verhuis- en visumkosten kunnen aftrekken?

11. | Vrije dinsdag

Ik werk 4 ochtenden in de week bij St. Cuthbert's Swim School. 13 Uur per week in het chloor, 13 uur per week binnen in een heet zwembad. Op dinsdag ben ik vrij en dan wil ik iets leuks doen. Het liefst buiten met een goede kop koffie. Mijn emigratie vriendin Lizzy heeft nog geen werk en met haar spreek ik dan ook regelmatig af. Zij houdt van wandelen en de Nieuw Zeelandse natuur, net als ik. En van gratis activiteiten, net als ik, omdat we hebben allebei weinig geld hebben.

Dus zo reden we vandaag naar Puhinui Reserve voor een 'Free Park Ranger Walk'. Met een gids en ongeveer 50 anderen mensen liepen we ruim 2 uur door het gebied wat normaal gesproken afgesloten is voor publiek. Het park ligt aan de westkust en is broedplaats voor verschillende zeldzame (waad)vogels die zich verstoppen in de mangrove bossen. Ik ken al die vogels natuurlijk niet of de namen van de planten die er groeien, maar het lopen is heerlijk en we genieten van de mooie omgeving. In de groep lopen een aantal mensen mee die regelmatig dit soort 'walks' doen. Zij lopen de route met een vuilniszak en rapen ondertussen zo veel mogelijk afval op. Niet dat de de mensen het daar weggooien, maar het spoelt gewoon aan. In de mangrovebossen hangt het plastic aan takken en op het strand liggen de flessen en verpakkingen. ONS afval, wat wij op straat gooien of over boord. Onze volgende wandeling met een gids is een 'beach clean up day' besluiten we.

Lang geleden heb ik een keer een t-shirt van Greenpeace gekocht met 2 voetafdrukken erop en de tekst: 'the only thing you should ever leave on the beach'. Het t-shirt heb ik niet meer, maar de tekst vergeet ik nooit.

10. | Back to normal

De 6 weken zomervakantie zijn voorbij. Iedereen klaagde over de zomer. Over hoe koud het wel niet was, de constante wind, de regen en wanneer de zomer nou eindelijk zou beginnen.

Nou, die kwam in de laatste week. En die hadden wij als vakantie in de agenda gezet. We hebben één dag geklust (laatste slechte dag met regen), ik ben één dag om half 6 opgestaan om 8 deuren te verven en de rest van de week hebben we op het strand van Waihi Beach gelegen, een hele mooie wandeling gemaakt en het goud museum van Waihi bezocht. Aangezien we ons klushuis op 1 maart gaan verhuren (EINDELIJK!), vonden we een beetje historie over Waihi geen overbodige luxe. Nu we er dan toch nog zijn....

Ik sleep overal informatieboekjes van mee. 'The 15 must-do-walks in the Coromandel' was er een van. Op een half uurtje rijden van Waihi, over slinger wegen en een stuk gravel road, kwamen we aan bij Wentworth Valley. Nummer 14 uit het boekje. Een makkelijk toegankelijk pad brengt je in 2,5 uur (heen en terug) naar de Wentworth Falls. Heerlijke natuur met overal varens en 'Nikau palms'. Luna noemde ze 'Papa Palms'. We liepen langs een beekje langzaam omhoog met als beloning de waterval. Ik moet eerlijk bekennen dat de waterval een klein beetje tegenviel rond deze tijd van het jaar (mijn mening), maar de wandeling zelf was zalig. Op de terugweg klauteren we over rotsen door het beekje en maken we een dam. Dat deed me denken aan mijn eigen jeugd: op de camping in Duitsland konden mijn zus, broer en ik uren in de beek spelen en dammen bouwen tot onze laarzen overstroomden.

Wentworth Valley

Whiritoa beach


De laatste dag van de vakantie, maandag 30 januari, was een landelijke feestdag: Auckland Anniversary Day. En mijn verjaardag. Hoe lekker was dat om deze in de zon te vieren. De zon is hier heel erg heet. Standaard de parasol mee en een fles zonnebrand factor 50 water resistant. Op een middag hebben we Luna te lang in het water gelaten tijdens het 'bodyboarden' en haar hele gezichtje was rood. Dat voelt écht niet goed als ouder om je kind te laten verbranden.

Inmiddels is het normale leven weer op gang gekomen. Luna is begonnen in Year 5 (bij weer een super leuke juf), Nico is terug op de golfbaan en ik lig al 3 dagen in het zwembad met babies en kleuters. Ik was stik zenuwachtig de eerste dag. Ik voel me toch een buitenlander die de taal niet goed genoeg spreekt om duidelijk aan ouders uit te leggen wat ze moeten doen in het water. Ik vind zwemmen leuk, maar ik ben geen Ranomi Kromowidjojo. Het zal moeten wennen, iedere nieuwe baan is spannend en je weet het allemaal nog niet zo. Op naar week 2.

9. | 2016

Een jaar geleden had ik geen idee wat er me te wachten stond. Op 6 januari werd Nico aangenomen op Remuera Golf Course. De dag waarop wij zijn getrouwd en 6 jaar later de dag dat mijn wereld overhoop werd gegooid.

Het is een stap geweest die ooit een keer gemaakt zou gaan worden. En als het zover is, dan komt het voor iedereen onverwachts en te snel. Het was ook geen plan waar Nico en ik al jaren mee rond liepen 'we willen weg uit Nederland'. Integendeel, Nederland heeft veel goeds te bieden en we hebben er een goed leven gehad. Ik 48, samen met Nico 15 en met Luna 9 jaar.

Het moment was daar. Een goede baan voor Nico en ik die mijn baan kwijt raakte. Voor Luna is het ook het juiste moment om te verhuizen, voor ze te veel gehecht raakt aan vrienden en dagelijkse dingen. Ze kan zich nog makkelijk aanpassen, zo jong als ze is. Time will tell...

Dat was het dan. We gaan ervoor, het avontuur kan beginnen.

Op 18 februari vertrekt Nico naar NZ en laat mij en Luna 5 maanden alleen achter. Ik maak mijn laatste weken af bij studio Keijzer en vraag een uitkering aan. Voor de vorm solliciteer ik, maar weet dat dat niks meer gaat uitmaken.

Ik schilder het huis, sop en boen me een ongeluk, ruim op, gooi weg en geef weg tot het moment dat het huis in de verkoop gaat. Binnen een week was het verkocht voor de vraagprijs. Al het harde werken werd beloond.

De maanden die resten zijn maanden van regelen, heel veel regelen. Visum aanvragen, ongelofelijk veel opzeggen, nog meer weggooien, inpakken en afscheid nemen. Dan zijn er zoveel laatste dingen. 

Laatste keer Duinrell met Francoise en Luna, laatste keer kippenfilm, laatste keer Parade, laatste Westerkaatje, laatste weekendje weg met Katja, laatste keer fietsen, laatste hockeywedstrijd, laatste schooldag, laatste kinderfeestje, laatste keer sporten met Ingrid, laatste keer eten bij Onno en Danielle, laatste knutselclub met opa Joop, laatste boottocht meet John en Inge, laatste keer koffie met Monique, laatste keer wandelen met Maaike, laatste keer logeren bij oma Nelleke, laatste kerstbruch (in juni!) bij Pauline, laatste Walden (25e) reunie. En het laatste weekendje weg met mama en Joke naar Sneek.

En dan komen de weken dat er iedere dag iets niet meer terugkomt. Gelukkig ook de dag dat Nico wél terugkomt. De week dat het huis leeg moet, de container geladen gaat worden, er een afscheidsfeest wordt georganiseerd door mijn zus en vriendinnen. En daar staat iedereen die me lief is en me het beste gunt. De week die we in het huis van Pauline en Oscar en Katja en Etienne doorbrengen met mijn familie bij elkaar. Het afscheid nadert op vrijdag 29 juli. En moeilijke, emotionele dag. En dag die mij nog steeds raakt als ik er aan denk. Een dag met een nieuw begin aan de andere kant van de wereld.

Ik weet niet of jullie het droog hebben gehouden bij het lezen van deze blog, ik in ieder geval niet bij het schrijven :-)