24. | Rangitoto

Op 12 januari stonden we midden in de nacht op het vliegveld Katja op te wachten. Mijn vriendinnetje kwam naar NZ, Yeah!! Wonder boven wonder zo goed als geen jetlag. Zullen we dan Rangitoto beklimmen?

Rangitoto is een (dood) vulkanisch eiland aan de oostkust en is een beeldbepalend punt in de omgeving van Auckland. Net als de "Skytower'. En Rangi stond op mijn 'bucket list'. Nico en Luna krijg ik met geen stok omhoog, dus probeerde ik Katja. Katja trotseert de Alpen en de Spaanse Pyreneeën, dus Rangi moet een makkie zijn voor haar.

Het was loeiheet die dag, maar we gaan. Treintje naar de haven, bootje naar de overkant en dan de 260 meter omhoog lopen. Je loopt over oude lavavelden en door Pohutukawa bossen. Tot de krater. Die is begroeid met bomen en je kan de bodem niet zien. Geen borrelend lava en geen hete stoom.

Nog een stukje verder omhoog en je staat op de top. Je deelt het uitzicht natuurlijk met heel veel anderen. Denk niet dat je alleen bent, het toeristenseizoen draait op volle toeren. Je kijkt 360 graden om je heen over de 'Hauraki Golf'. Je ziet de prachtige skyline van Auckland met al zijn bootjes en cruise schepen. Je ziet de kustlijn naar het noorden van NZ. Je ziet de eilanden rondom Rangitoto en het azuur blauwe water erom heen. Het was de klim meer dan waard.

Op de terugweg lopen we een stukje om naar de lava grotten. Er ligt een gangenstelsel onder het lava waar je in kan. Gewoon een gat in de grond, beetje klein maken, laag blijven en kruipen maar. De telefoon met zaklamp is meer dan genoeg om de paar meter gangen te lopen. En het is er lekker koud, dat is fijn.

Om 4 uur zitten we op de boot terug en om half 5 op het terras aan een koude Chardonnay. Het is 'happy hour' dus we drinken er 2. We hebben het verdiend.

Rangitoto kan ik van mijn lijstje vinken. Tick!

23. | 2017

En dan is het nog 3 dagen tot kerst. NZ beleeft de droogste decembermaand sinds tijden en in NL sneeuwt het. Het kerstgevoel is er niet met die hitte. We hebben een boom in de woonkamer met pakjes eronder. De grote sier kerstballen hangen weer voor het raam. Maar de boom gaat pas aan om 9 uur als het donker wordt. Kaarsje branden doen we niet, te warm en ook 'waarom?' als de zon nog schijnt.

Eerste kerstdag wordt een drukke familie dag. Ontbijten bij Jeff en Virginia, daarna naar James, Jade en baby Leo voor de een lichte lunch en dan door naar Paul en Mandy in Waiuku. Daar is Nico's vader Mike en Luna haar neefjes Remy en Milan. Dolle boel, zwemmen, X-boxen en eten, veel eten. En drinken. Ook veel. Gelukkig brengt Nico ons veilig thuis.

Op Boxing Day (2e kerstdag) zijn alle winkels weer open en gaat iedereen massaal naar de 'shopping mall' zijn of haar cadeautjes ruilen of de kadobonnen uitgeven. Heb ik vorig jaar gedaan met Luna. Nooit meer. Wat een drama. Alleen de auto parkeren kost je al een uur (als je geluk hebt) en binnen in de winkels is het nog erger.

Maar 2017 is een goed jaar geweest. Een hoop nieuwe dingen. Een hoop leuke dingen. Een hoop veranderingen.

- 7 jaar getrouwd.
- Luna naar 'year 5' en nu met vlag en wimpel naar 'year 6'. Haar laatste jaar lagere school.
- Ik begon 4 ochtenden in de week als zweminstructeur. Stik nerveus en onzeker. Ook ik ben met vlag en wimpel geslaagd, ik krijg een parttime contract en loonsverhoging.
- Naar de ambassade in Wellington voor een nieuw paspoort. Wel even in Te Papa naar de 'the Bug'. Een tentoonstelling over insecten, levensgroot nagemaakt door de makers van 'Lord of the Rings' en de 'Hobbit'. Luna vond het eng.
- 49, 10 en 43 geworden.
- Luna en ik hebben 2 heerlijke weken in NL gehad. Het was fijn om familie en vrienden in het echie te zien en weer vast te houden.
- Nico heeft zijn baan opgezegd en is definitief greenkeeper af. Hij is eigen baas bij Auckland Lawns (website volgt). Hij maakt wat kilometers in zijn busje en legt de mooiste gazonnetjes aan. Of maait het gras. Of houdt het onkruid vrij. Of snoeit de heg en bomen.
- Matilda, de musical gezien. Fantastisch!!
- Ons huis in Waihi vergehuurd.
- Nieuwe vriendschappen.
- Een schattig huisje gevonden in Meadowbank en eindelijk de dozen uitgepakt.
- Plukken uit eigen tuin: citroenen, avo's, pruimen, spinazie, 'silverbeet', oregano, majoraan, grapefruits, basilicum, appels, rucola, perziken (als die nog rijp willen worden) en aardbeien. Mais, wortels, tomaten, bloemkool, rode biet, paksoi en komkommer zijn druk aan het groeien.
- Een trampoline voor Luna.
- Mijn MacBook Pro laten stuiteren. Na enkele dure reparaties krijgt Windows nu een kans.

Lieve schatten, iedereen Fijne Kerstdagen en een goed, gezond en gezellig 2018 gewenst! xxx

22. | Black Sticks vs Oranje

Deze week is de World Hockey League Final begonnen. In Auckland. Een toernooi van 10 dagen met de top 8 landen van de wereld. Openingswedstrijd vrijdag 17 november: NZ tegen NL. De nummer 5 tegen de nummer 1 van de wereld. Op papier een makkie. Op het veld een makkie. Eindstand 4-0.

Einde blog.

Nee, deze blog gaat over het oranje gevoel. Je eigen land aanmoedigen aan de andere kant van de wereld. Het maakt dan niet zoveel uit welke sport het is. Luna speelt hockey dus hebben we een beetje affiniteit met de sport en gaan we er als familie heen om "onze" dames toe te juichen.

Ik kom weinig Nederlanders in NZ tegen. Ik heb een moeder in mijn zwemles die haar dochter Nederlands opvoed. Dan spreek ik een beetje Nederlandse tegen de dochter in de les, maar het is moeilijk schakelen van een 100% engelse les naar Nederlands. Ik heb een Nederlandse vriendin vanaf dag 1 waar ik regelmatig mee afspreek. De moeder van een meisje uit Luna's haar hockeyteam is Nederlands, maar dat is het wel.

En dan kom je bij het stadion aan en zie je oranje uitgedoste mensen. Ik denk 'onder welke steen hebben jullie gezeten, waar komen jullie vandaan?' Je zegt 'hallo' tegen elkaar, want je draagt allebei oranje. Oranje schept een band. Zwart is maar zwart.

In het stadion val je op, de meerderheid zijn kiwis die hun Black Sticks komen aanmoedigen. Er wordt gefilmd voor TV (SKY Sport). Luna en haar hockey vriendinnetjes rennen rond om 'five seconds of fame' te krijgen.

De wedstrijd gaat beginnen en we zitten vooraan vlakbij een van de doelen. De 2e helft moet NL daar gaan scoren. Binnen 10 minuten staat het 1-0. Bij rust 2-0. Ik krijg een appje van mijn vriendin. Een foto van ons op SKY Sport Live. We zijn op TV geweest. Hoe gaaf is dat!

In de 2e helft wordt het 3-0 en 4-0. De Blacks Sticks hebben gevochten, maar we zijn een maatje te groot. Trots lopen we naar de auto, ik heb genoten en ben ook nog als 'hooligan' op TV geweest. Nico en ik gaan naar huis, Luna heeft een 'sleep over' met bij haar vriendinnetjes.

De volgende dag wordt ik wakker, zet mijn telefoon aan en 'plop' een appje van Rob uit NL: 'Jullie zijn op TV geweest bij het sportjournaal van 18.45' met een foto erbij van een stilgezet TV beeld. Hoe bizar is dat! Later de dag app ik wat mensen om het te vertellen en ze kijken de aflevering terug. En inderdaad, de SKY Sport beelden hebben het NOS Sportjournaal gehaald.

Als 'onze' meiden zondag de finale halen, gaan we weer kijken.

21. | Thuis wasserette

Wij zijn verhuisd naar een schattig lief huisje in Meadowbank. Eindelijk konden alle dozen onder het huis vandaan en ons nieuwe huis in. We hebben goed ingepakt (dank Joke en Katja), want er is zo goed als niets kapot gegaan tijdens de container overtocht.

Na ruim een jaar is het textiel, ál het textiel, muf gaan ruiken. Kan je het je voorstellen dat je al je dekbedden, dekens, kussens, lakens, onderlakens, kussenslopen, handdoeken, badlakens, winter- en zomerkleding, theedoeken, tassen, poppenkleertjes, knuffels, alles, ALLES moet wassen? De wasmachine draait overuren en we krijgen vaste een mega waterrekening.

De eerste week hadden we nog geen wasmachine en reed ik heen en weer naar Virginia's huis om wassen te draaien. Afgelopen weekend hebben we de wasmachine uit Waihi opgehaald en kon ik weer thuis wassen. Ik draaide 4 à 5 wassen per dag.

Alle spullen van natuurlijke materialen zoals o.a. hout, keramiek en leer, had een schimmel laagje. Dat was nog makkelijk schoon te maken met heet water en een sopje.

Inmiddels komt de bodem van de laatste doos wasgoed in zicht. Het twee persoons dekbed ligt bij de wasserette, want dat paste natuurlijk niet in onze kleine 'toploader'.

Ik begrijp het voordeel van een 'toploader' totaal niet. Er kan weinig in, hij sluit niet volledig af dus als je hem te vol doet (wat ik deed met 2 kussens) stroomt de boel over. Alles draait horizontaal heen en weer, wat volgens mij minder schoon wast. Maar hé, dit is een krijgertje, de volgende is gewoon weer een 'frontloader' van 7 kg.

20. | Kleine kruipers

Maandag hadden we de eerste 'white-tail-spider' van het seizoen in huis. In Luna's slaapkamer op het plafond.

Spinnen zijn nuttige dieren. Volgens Wikipedia zijn spinnen een van de meest efficiëntste opruimers van insecten in de natuur. Als ze de muggen opeten in mijn slaapkamer, ga gerust je gang.

Maar de 'white-tail spider' wil je niet in je huis hebben. Nergens niet en al helemaal niet in je slaapkamer. Deze spin komt oorspronkelijk niet uit NZ maar uit Australië. Dan moeten er al bellen gaan rinkelen. In Australië leven veel gevaarlijk diersoorten. Oké, de koala niet.

Zoals daar zijn: de 'box jellyfish' die, als hij je te grazen neemt, je eruit ziet alsof je geslagen bent met een zweep (sorry, beetje goor), de schorpioen, de witte haai, spinnen, slangen, de krokodil en ga zo maar door. De schattige possum komt ook uit Australië. Niet gevaarlijk, maar inmiddels een pest in NZ, omdat hij alles kaal vreet.

De 'white-tail' wordt 1 tot 2 cm groot en aan het einde van zijn lijfje zit een wit staartje. Heel herkenbaar. Zet je er een zaklamp op, dan is het zelfs een 'glow-in-the-dark' staartje. En de spin is snel. Heel erg snel. Hij maakt geen web om zijn prooi te vangen. Nee, deze spin gaat 's nachts op jacht en vreet zijn eigen soort op. De zwarte en bruine huisspin (ook uit Australië) is favoriet. Als hij het daarbij zou laten, dan zou ik deze blog niet schrijven.

Ik overdrijf een beetje, maar de 'white-tail' kan zich verstoppen in plooien van kleding en handdoeken en in schoenen. En dán ben je de klos. Een beet van de 'white-tail' is pijnlijk. De wond kan opzwellen en gaan zweren. Normaal gesproken is het binnen een week over. In sommige gevallen is het niet binnen een week over en krijg je koorts, gaat de wond ontsteken en hou je er lelijke littekens aan over. Je gaat er niet dood van, dus laat het je niet stoppen om naar NZ te komen.

Luna heeft een aantal jaren geleden bijna een 'white-tail' opgepakt. Toen zat ze nog heel erg in de kleine beestjes fase en pakte ze elke insect op. Toen wisten we nog niet van het bestaan van de 'white-tail', maar sindsdien zijn we voorzichtiger geworden.

In iedere kamer staat een "NO Bugs Super" spuitbus. Als we een 'white-tail' zien, zetten we er een glas over en spuiten we onder het glas naar binnen. Niet diervriendelijk, maar deze spinnen wil je ver weg van je hebben.

19. | School zones

We zijn ruim een jaar in NZ en wonen nog steeds bij Virginia en Jeff. Wat vliegt de tijd. Daarom tijd om een eigen plekje te zoeken. Niet dat we het slecht hebben, integendeel, het is fijn dat het zo kan. Maar gewoon als gezinnetje weer samen in een huis, dat is met name waar ik steeds meer behoefte aan heb.

Wat belangrijk is voor het zoeken van een huis, is dat het huis in de juiste 'school zone' ligt van een bepaalde school. Woon je niet in de 'school zone', dan mag je kind (in principe) niet naar die school.

We wonen nu in een hele dure wijk met hele goede scholen. We willen Luna op Remuera Primary School (basisschool) houden, wat tot eind 2018 is. Daarna gaat ze naar een 'Intermediate School' wat 2 jaar duurt. Eigenlijk een verlengde van de basisschool. De meest logische keuze voor ons is 'Remuera Intermediate (RI)'. Een goede school, kinderen van haar school gaan er heen en we wonen in de zone.

But.....

We willen een huis en dus moeten we dat gaan zoeken in de 'school zone' van 'Remuera Intermediate'.
Iedereen wil in een 'school zone' wonen met goede scholen en dat drijft de huurprijzen omhoog. Auckland is al niet te betalen, maar prijzen in wijken met goede scholen rijzen helemaal de pan uit.

En we hebben zelf ook eisen. Het liefst 3 kamers, een nette keuken, een buiten en een garage/opslag voor Nico zijn grasmaaier en tuinspullen. Het hoeft niet gloednieuw te zijn, maar wel schoon en netjes. Die huizen zijn schaars. In 'school zone', een redelijke prijs én netjes.... nog even door sparen Helga!

Daarom waren we verbaasd over een huis in Meadowbank dat op TradeMe stond (is hetzelfde als Marktplaats). Een huis met 3 grote slaapkamers onder de 700 dollar per week. Per. Week! Het klinkt krankzinnig veel, is het ook, maar voor Auckland maatstaven is het goedkoop.

We zijn gisteren gaan kijken en het voelde goed. Een rustig doodlopend straatje, zonnig terras, ruime tuin met een citroen-, appel-, pruim- en avocadoboom, moestuintje erbij en bovenal een schoon huis. Enige minpuntje is de hele, hele kleine badkamer. Maar wel een derde kamer voor iedereen die ons komt bezoeken. Ha!

De makelaar zei aan het eind van de rondleiding dat als we vandaag alle papier zouden opsturen, het huis voor ons is. Wij zijn natuurlijk de ideale huurders, roken niet, geen huisdieren, lieve dochter dus we hadden niet anders verwacht natuurlijk hahaha!!
We proberen nog iets van de huur af te krijgen, we zijn tenslotte Nederlanders, als we de tuin in perfecte staat houden en Nico de heg snoeit. Wordt vervolgd.

Het is allemaal heel erg spannend. Nico die zijn eigen bedrijf gaat starten en wij die gaan verhuizen. Ik heb in het verleden soms impulsieve dingen gedaan, maar het is nog nooit slecht met me afgelopen. En we hoeven ons de eerste 3 jaar geen zorgen te maken over school.

Update 15 sept: Morgen gaan we naar de makelaar om het huurcontract te tekenen. We hebben een huis en hebben er 15 dollar per week vanaf gepingeld.

18. | PPP

Dat betekent 'Passion Project'. De derde P staat voor 'Panda''. Dit is het schoolproject van Luna waar ze in 'term 2' mee is begonnen. Het schooljaar is verdeeld in 4 stukken, de zogeheten 'terms' en we zitten inmiddels in 'term' 3.

Ze mocht zelf een onderwerp kiezen waar haar passie in lag of waar ze gepassioneerd over is. Luna heeft dat niet echt, maar uiteindelijk heeft ze panda's gekozen. Ze werkt er op school aan en ik heb altijd begrepen dat dat de bedoeling was en ze er thuis niks aan mocht doen. Behalve erover praten. En dat deed ze niet, tot 2 weken geleden. Sindsdien hebben we heftige discussies aan tafel en een huilende dochter.

'En ik kan het niet. En ik vind het stom. En Miss Meller (haar juf) helpt me niet. Het is niet 'Year 5 level' en dan stuurt ze me terug naar mijn stoel om opnieuw te beginnen'. Drama, echt waar.

Nu is er in het begin van 'term 3' een tweede 'Passion Project' begonnen. Dat gaat over cavia's. PPC.

En daar begon mijn frustratie, slash woede, slash onmacht. Over welk project had Luna het, wat moest ze doen voor welk 'Passion Project', wat moet erin staan, hoe lang moet het zijn. Ik wist het allemaal niet meer.

Als er nu een panda zou oversteken, dan zou ik 'm aanrijden. Grapje! Panda's zijn lief en schattig. Echt niet! Ik kijk er heel anders naar. Ze zijn niet lief en schattig meer, ze zijn mijn nachtmerrie. Het is echt een dingetje geworden.

Dus Nico op dinsdagochtend naar school om eens en voor altijd duidelijk te krijgen. Ik dacht: regel jij dit maar, ik word misschien een beetje boos op de juf.

Nou, duidelijkheid is er. Luna mocht er wél thuis aan werken. Ze heeft onderzoek gedaan op internet. Ze heeft drie A4 velletjes vol getypt/gekopieerd en dat moet ze nu in haar eigen woorden gaan herschrijven. In het engels. Ik begrijp echt wel dat dat niet makkelijk is. In NL was dat al een struikelblok en nog lang niet op orde aan het eind van groep 5 toen we weggingen.

Ze heeft 3 vragen bedacht: 1. Hoe ziet het leven van een panda eruit? 2. Waarom zijn ze bedreigd? en 3. Wat kunnen wij, de mens, doen om dat op te lossen? Bij elke vraag had ze 1 regel geschreven. Niet lang genoeg volgens de juf. Niet op 'Year 5 level' volgens de juf. En niet in haar eigen woorden.
Dus ik thuis met haar zitten en eind van de middag was het klaar. Zonder ruzie, wat heel bijzonder is.

Vanmiddag kwam ik de ESOL juf tegen die Luna ook helpt met dit project. In het bijzonder met het maken van een poster. Ja, dat komt er ook nog bij. Ik bedankte haar voor haar hulp en geduld met Luna. Ik zei: "I can't wait for this Project to be finished." Ze moest lachen.