23. | 2017

En dan is het nog 3 dagen tot kerst. NZ beleeft de droogste decembermaand sinds tijden en in NL sneeuwt het. Het kerstgevoel is er niet met die hitte. We hebben een boom in de woonkamer met pakjes eronder. De grote sier kerstballen hangen weer voor het raam. Maar de boom gaat pas aan om 9 uur als het donker wordt. Kaarsje branden doen we niet, te warm en ook 'waarom?' als de zon nog schijnt.

Eerste kerstdag wordt een drukke familie dag. Ontbijten bij Jeff en Virginia, daarna naar James, Jade en baby Leo voor de een lichte lunch en dan door naar Paul en Mandy in Waiuku. Daar is Nico's vader Mike en Luna haar neefjes Remy en Milan. Dolle boel, zwemmen, X-boxen en eten, veel eten. En drinken. Ook veel. Gelukkig brengt Nico ons veilig thuis.

Op Boxing Day (2e kerstdag) zijn alle winkels weer open en gaat iedereen massaal naar de 'shopping mall' zijn of haar cadeautjes ruilen of de kadobonnen uitgeven. Heb ik vorig jaar gedaan met Luna. Nooit meer. Wat een drama. Alleen de auto parkeren kost je al een uur (als je geluk hebt) en binnen in de winkels is het nog erger.

Maar 2017 is een goed jaar geweest. Een hoop nieuwe dingen. Een hoop leuke dingen. Een hoop veranderingen.

- 7 jaar getrouwd.
- Luna naar 'year 5' en nu met vlag en wimpel naar 'year 6'. Haar laatste jaar lagere school.
- Ik begon 4 ochtenden in de week als zweminstructeur. Stik nerveus en onzeker. Ook ik ben met vlag en wimpel geslaagd, ik krijg een parttime contract en loonsverhoging.
- Naar de ambassade in Wellington voor een nieuw paspoort. Wel even in Te Papa naar de 'the Bug'. Een tentoonstelling over insecten, levensgroot nagemaakt door de makers van 'Lord of the Rings' en de 'Hobbit'. Luna vond het eng.
- 49, 10 en 43 geworden.
- Luna en ik hebben 2 heerlijke weken in NL gehad. Het was fijn om familie en vrienden in het echie te zien en weer vast te houden.
- Nico heeft zijn baan opgezegd en is definitief greenkeeper af. Hij is eigen baas bij Auckland Lawns (website volgt). Hij maakt wat kilometers in zijn busje en legt de mooiste gazonnetjes aan. Of maait het gras. Of houdt het onkruid vrij. Of snoeit de heg en bomen.
- Matilda, de musical gezien. Fantastisch!!
- Ons huis in Waihi vergehuurd.
- Nieuwe vriendschappen.
- Een schattig huisje gevonden in Meadowbank en eindelijk de dozen uitgepakt.
- Plukken uit eigen tuin: citroenen, avo's, pruimen, spinazie, 'silverbeet', oregano, majoraan, grapefruits, basilicum, appels, rucola, perziken (als die nog rijp willen worden) en aardbeien. Mais, wortels, tomaten, bloemkool, rode biet, paksoi en komkommer zijn druk aan het groeien.
- Een trampoline voor Luna.
- Mijn MacBook Pro laten stuiteren. Na enkele dure reparaties krijgt Windows nu een kans.

Lieve schatten, iedereen Fijne Kerstdagen en een goed, gezond en gezellig 2018 gewenst! xxx

22. | Black Sticks vs Oranje

Deze week is de World Hockey League Final begonnen. In Auckland. Een toernooi van 10 dagen met de top 8 landen van de wereld. Openingswedstrijd vrijdag 17 november: NZ tegen NL. De nummer 5 tegen de nummer 1 van de wereld. Op papier een makkie. Op het veld een makkie. Eindstand 4-0.

Einde blog.

Nee, deze blog gaat over het oranje gevoel. Je eigen land aanmoedigen aan de andere kant van de wereld. Het maakt dan niet zoveel uit welke sport het is. Luna speelt hockey dus hebben we een beetje affiniteit met de sport en gaan we er als familie heen om "onze" dames toe te juichen.

Ik kom weinig Nederlanders in NZ tegen. Ik heb een moeder in mijn zwemles die haar dochter Nederlands opvoed. Dan spreek ik een beetje Nederlandse tegen de dochter in de les, maar het is moeilijk schakelen van een 100% engelse les naar Nederlands. Ik heb een Nederlandse vriendin vanaf dag 1 waar ik regelmatig mee afspreek. De moeder van een meisje uit Luna's haar hockeyteam is Nederlands, maar dat is het wel.

En dan kom je bij het stadion aan en zie je oranje uitgedoste mensen. Ik denk 'onder welke steen hebben jullie gezeten, waar komen jullie vandaan?' Je zegt 'hallo' tegen elkaar, want je draagt allebei oranje. Oranje schept een band. Zwart is maar zwart.

In het stadion val je op, de meerderheid zijn kiwis die hun Black Sticks komen aanmoedigen. Er wordt gefilmd voor TV (SKY Sport). Luna en haar hockey vriendinnetjes rennen rond om 'five seconds of fame' te krijgen.

De wedstrijd gaat beginnen en we zitten vooraan vlakbij een van de doelen. De 2e helft moet NL daar gaan scoren. Binnen 10 minuten staat het 1-0. Bij rust 2-0. Ik krijg een appje van mijn vriendin. Een foto van ons op SKY Sport Live. We zijn op TV geweest. Hoe gaaf is dat!

In de 2e helft wordt het 3-0 en 4-0. De Blacks Sticks hebben gevochten, maar we zijn een maatje te groot. Trots lopen we naar de auto, ik heb genoten en ben ook nog als 'hooligan' op TV geweest. Nico en ik gaan naar huis, Luna heeft een 'sleep over' met bij haar vriendinnetjes.

De volgende dag wordt ik wakker, zet mijn telefoon aan en 'plop' een appje van Rob uit NL: 'Jullie zijn op TV geweest bij het sportjournaal van 18.45' met een foto erbij van een stilgezet TV beeld. Hoe bizar is dat! Later de dag app ik wat mensen om het te vertellen en ze kijken de aflevering terug. En inderdaad, de SKY Sport beelden hebben het NOS Sportjournaal gehaald.

Als 'onze' meiden zondag de finale halen, gaan we weer kijken.

21. | Thuis wasserette

Wij zijn verhuisd naar een schattig lief huisje in Meadowbank. Eindelijk konden alle dozen onder het huis vandaan en ons nieuwe huis in. We hebben goed ingepakt (dank Joke en Katja), want er is zo goed als niets kapot gegaan tijdens de container overtocht.

Na ruim een jaar is het textiel, ál het textiel, muf gaan ruiken. Kan je het je voorstellen dat je al je dekbedden, dekens, kussens, lakens, onderlakens, kussenslopen, handdoeken, badlakens, winter- en zomerkleding, theedoeken, tassen, poppenkleertjes, knuffels, alles, ALLES moet wassen? De wasmachine draait overuren en we krijgen vaste een mega waterrekening.

De eerste week hadden we nog geen wasmachine en reed ik heen en weer naar Virginia's huis om wassen te draaien. Afgelopen weekend hebben we de wasmachine uit Waihi opgehaald en kon ik weer thuis wassen. Ik draaide 4 à 5 wassen per dag.

Alle spullen van natuurlijke materialen zoals o.a. hout, keramiek en leer, had een schimmel laagje. Dat was nog makkelijk schoon te maken met heet water en een sopje.

Inmiddels komt de bodem van de laatste doos wasgoed in zicht. Het twee persoons dekbed ligt bij de wasserette, want dat paste natuurlijk niet in onze kleine 'toploader'.

Ik begrijp het voordeel van een 'toploader' totaal niet. Er kan weinig in, hij sluit niet volledig af dus als je hem te vol doet (wat ik deed met 2 kussens) stroomt de boel over. Alles draait horizontaal heen en weer, wat volgens mij minder schoon wast. Maar hé, dit is een krijgertje, de volgende is gewoon weer een 'frontloader' van 7 kg.

20. | Kleine kruipers

Maandag hadden we de eerste 'white-tail-spider' van het seizoen in huis. In Luna's slaapkamer op het plafond.

Spinnen zijn nuttige dieren. Volgens Wikipedia zijn spinnen een van de meest efficiëntste opruimers van insecten in de natuur. Als ze de muggen opeten in mijn slaapkamer, ga gerust je gang.

Maar de 'white-tail spider' wil je niet in je huis hebben. Nergens niet en al helemaal niet in je slaapkamer. Deze spin komt oorspronkelijk niet uit NZ maar uit Australië. Dan moeten er al bellen gaan rinkelen. In Australië leven veel gevaarlijk diersoorten. Oké, de koala niet.

Zoals daar zijn: de 'box jellyfish' die, als hij je te grazen neemt, je eruit ziet alsof je geslagen bent met een zweep (sorry, beetje goor), de schorpioen, de witte haai, spinnen, slangen, de krokodil en ga zo maar door. De schattige possum komt ook uit Australië. Niet gevaarlijk, maar inmiddels een pest in NZ, omdat hij alles kaal vreet.

De 'white-tail' wordt 1 tot 2 cm groot en aan het einde van zijn lijfje zit een wit staartje. Heel herkenbaar. Zet je er een zaklamp op, dan is het zelfs een 'glow-in-the-dark' staartje. En de spin is snel. Heel erg snel. Hij maakt geen web om zijn prooi te vangen. Nee, deze spin gaat 's nachts op jacht en vreet zijn eigen soort op. De zwarte en bruine huisspin (ook uit Australië) is favoriet. Als hij het daarbij zou laten, dan zou ik deze blog niet schrijven.

Ik overdrijf een beetje, maar de 'white-tail' kan zich verstoppen in plooien van kleding en handdoeken en in schoenen. En dán ben je de klos. Een beet van de 'white-tail' is pijnlijk. De wond kan opzwellen en gaan zweren. Normaal gesproken is het binnen een week over. In sommige gevallen is het niet binnen een week over en krijg je koorts, gaat de wond ontsteken en hou je er lelijke littekens aan over. Je gaat er niet dood van, dus laat het je niet stoppen om naar NZ te komen.

Luna heeft een aantal jaren geleden bijna een 'white-tail' opgepakt. Toen zat ze nog heel erg in de kleine beestjes fase en pakte ze elke insect op. Toen wisten we nog niet van het bestaan van de 'white-tail', maar sindsdien zijn we voorzichtiger geworden.

In iedere kamer staat een "NO Bugs Super" spuitbus. Als we een 'white-tail' zien, zetten we er een glas over en spuiten we onder het glas naar binnen. Niet diervriendelijk, maar deze spinnen wil je ver weg van je hebben.

19. | School zones

We zijn ruim een jaar in NZ en wonen nog steeds bij Virginia en Jeff. Wat vliegt de tijd. Daarom tijd om een eigen plekje te zoeken. Niet dat we het slecht hebben, integendeel, het is fijn dat het zo kan. Maar gewoon als gezinnetje weer samen in een huis, dat is met name waar ik steeds meer behoefte aan heb.

Wat belangrijk is voor het zoeken van een huis, is dat het huis in de juiste 'school zone' ligt van een bepaalde school. Woon je niet in de 'school zone', dan mag je kind (in principe) niet naar die school.

We wonen nu in een hele dure wijk met hele goede scholen. We willen Luna op Remuera Primary School (basisschool) houden, wat tot eind 2018 is. Daarna gaat ze naar een 'Intermediate School' wat 2 jaar duurt. Eigenlijk een verlengde van de basisschool. De meest logische keuze voor ons is 'Remuera Intermediate (RI)'. Een goede school, kinderen van haar school gaan er heen en we wonen in de zone.

But.....

We willen een huis en dus moeten we dat gaan zoeken in de 'school zone' van 'Remuera Intermediate'.
Iedereen wil in een 'school zone' wonen met goede scholen en dat drijft de huurprijzen omhoog. Auckland is al niet te betalen, maar prijzen in wijken met goede scholen rijzen helemaal de pan uit.

En we hebben zelf ook eisen. Het liefst 3 kamers, een nette keuken, een buiten en een garage/opslag voor Nico zijn grasmaaier en tuinspullen. Het hoeft niet gloednieuw te zijn, maar wel schoon en netjes. Die huizen zijn schaars. In 'school zone', een redelijke prijs én netjes.... nog even door sparen Helga!

Daarom waren we verbaasd over een huis in Meadowbank dat op TradeMe stond (is hetzelfde als Marktplaats). Een huis met 3 grote slaapkamers onder de 700 dollar per week. Per. Week! Het klinkt krankzinnig veel, is het ook, maar voor Auckland maatstaven is het goedkoop.

We zijn gisteren gaan kijken en het voelde goed. Een rustig doodlopend straatje, zonnig terras, ruime tuin met een citroen-, appel-, pruim- en avocadoboom, moestuintje erbij en bovenal een schoon huis. Enige minpuntje is de hele, hele kleine badkamer. Maar wel een derde kamer voor iedereen die ons komt bezoeken. Ha!

De makelaar zei aan het eind van de rondleiding dat als we vandaag alle papier zouden opsturen, het huis voor ons is. Wij zijn natuurlijk de ideale huurders, roken niet, geen huisdieren, lieve dochter dus we hadden niet anders verwacht natuurlijk hahaha!!
We proberen nog iets van de huur af te krijgen, we zijn tenslotte Nederlanders, als we de tuin in perfecte staat houden en Nico de heg snoeit. Wordt vervolgd.

Het is allemaal heel erg spannend. Nico die zijn eigen bedrijf gaat starten en wij die gaan verhuizen. Ik heb in het verleden soms impulsieve dingen gedaan, maar het is nog nooit slecht met me afgelopen. En we hoeven ons de eerste 3 jaar geen zorgen te maken over school.

Update 15 sept: Morgen gaan we naar de makelaar om het huurcontract te tekenen. We hebben een huis en hebben er 15 dollar per week vanaf gepingeld.

18. | PPP

Dat betekent 'Passion Project'. De derde P staat voor 'Panda''. Dit is het schoolproject van Luna waar ze in 'term 2' mee is begonnen. Het schooljaar is verdeeld in 4 stukken, de zogeheten 'terms' en we zitten inmiddels in 'term' 3.

Ze mocht zelf een onderwerp kiezen waar haar passie in lag of waar ze gepassioneerd over is. Luna heeft dat niet echt, maar uiteindelijk heeft ze panda's gekozen. Ze werkt er op school aan en ik heb altijd begrepen dat dat de bedoeling was en ze er thuis niks aan mocht doen. Behalve erover praten. En dat deed ze niet, tot 2 weken geleden. Sindsdien hebben we heftige discussies aan tafel en een huilende dochter.

'En ik kan het niet. En ik vind het stom. En Miss Meller (haar juf) helpt me niet. Het is niet 'Year 5 level' en dan stuurt ze me terug naar mijn stoel om opnieuw te beginnen'. Drama, echt waar.

Nu is er in het begin van 'term 3' een tweede 'Passion Project' begonnen. Dat gaat over cavia's. PPC.

En daar begon mijn frustratie, slash woede, slash onmacht. Over welk project had Luna het, wat moest ze doen voor welk 'Passion Project', wat moet erin staan, hoe lang moet het zijn. Ik wist het allemaal niet meer.

Als er nu een panda zou oversteken, dan zou ik 'm aanrijden. Grapje! Panda's zijn lief en schattig. Echt niet! Ik kijk er heel anders naar. Ze zijn niet lief en schattig meer, ze zijn mijn nachtmerrie. Het is echt een dingetje geworden.

Dus Nico op dinsdagochtend naar school om eens en voor altijd duidelijk te krijgen. Ik dacht: regel jij dit maar, ik word misschien een beetje boos op de juf.

Nou, duidelijkheid is er. Luna mocht er wél thuis aan werken. Ze heeft onderzoek gedaan op internet. Ze heeft drie A4 velletjes vol getypt/gekopieerd en dat moet ze nu in haar eigen woorden gaan herschrijven. In het engels. Ik begrijp echt wel dat dat niet makkelijk is. In NL was dat al een struikelblok en nog lang niet op orde aan het eind van groep 5 toen we weggingen.

Ze heeft 3 vragen bedacht: 1. Hoe ziet het leven van een panda eruit? 2. Waarom zijn ze bedreigd? en 3. Wat kunnen wij, de mens, doen om dat op te lossen? Bij elke vraag had ze 1 regel geschreven. Niet lang genoeg volgens de juf. Niet op 'Year 5 level' volgens de juf. En niet in haar eigen woorden.
Dus ik thuis met haar zitten en eind van de middag was het klaar. Zonder ruzie, wat heel bijzonder is.

Vanmiddag kwam ik de ESOL juf tegen die Luna ook helpt met dit project. In het bijzonder met het maken van een poster. Ja, dat komt er ook nog bij. Ik bedankte haar voor haar hulp en geduld met Luna. Ik zei: "I can't wait for this Project to be finished." Ze moest lachen.

17. | Terug naar NL

Op 4 juli was het eindelijk zover. Luna en ik stapten op de Airbus 3380 van Emirates om via Sydney, Bangkok en Dubai naar NL te vliegen.

De tussenstop in Bangkok was er één teveel, deze route gaan we niet meer vliegen. De tussenstop in Dubai moest en we hebben het vervelende met het aangename gecombineerd en een dagkamer geboekt in het Transit hotel op het vliegveld. Ik raad het je aan na een reis van 22.45 uur. Douchen, normaal eten, wegdromen in het gigantische bed, je laten masseren in de massagestoel op onze kamer, zwemmen en bubbelen in de spa. De tijd vloog om en in 'no time' waren we alweer op weg naar Amsterdam. Hoe spannend iedereen weer te zien.

De hele familie en enkele vrienden stonden op ons te wachten. Zo blij weer "thuis" te zijn. 's Avonds slapen we heerlijk bij mijn moeder.

De eerste donderdag gaat Luna een ochtendje naar haar oude klas. Een beetje verdwaald staat ze op het schoolplein maar al snel komen haar vriendinnetjes om haar heen staan en is het als vanouds. Ik loop met Monique richting de Bergweg, op de hoek komt Pauline aanlopen met 2 boodschappen tassen. Er is niks veranderd. Ik zwaai en Pauline zegt: wie staat er nou naar mij te zwaaien? Oh, het is Helgje. Die ochtend zit ik in de zon koffie te drinken en bij te kletsen met haar. Ik mag haar autootje lenen en moet weer rechts rijden. Raar? nee. Na een jaar NZ maakt het me niet meer uit aan welke kant ik rij. 's Avonds met Maaike naar wijnbar Mendoza. Het voelt niet alsof ik een jaar ben weg geweest. Je pakt de draad weer op, zo makkelijk gaat dat dus.

Het weekend ben ik bij Katja, we hebben een borrel in de tuin met wat vriendinnen, Luna ziet haar cavia's weer en is ziels gelukkig. Zondag na het ontbijt gaan Katja en ik even een stukje lopen. Even een stukje lopen, mijn God, op slippers loop ik door de polder van Barendrecht en kom terug met blaren. In de middag rijden we naar Onno en Danielle. Pizza's op de BBQ, rondje Utrecht in de Tesla, kletsen, het voelt allemaal zo thuis.

Maandag gaan Luna en ik shoppen in Rotterdam. Stroopwafel-ijs eten bij de IJssalon stond beide op ons to-do lijstje. 'Stroopwafel-ijs? Nee, dat verkopen we niet meer. Wel appeltaart-ijs'. Appeltaart-ijs haalt het niet bij stroopwafel-ijs kan ik je zeggen. Daar vlieg je dan de halve wereld voor over. Quattro Formaggi pizza eten bij Gusto stond ook op ons lijstje. Gelukkig was die er nog wel.

De dagen erna vullen zich snel: Luna gaat logeren bij opa Joop, ik ga lunchen met John in Rockanje en ga sporten met Ingrid bij onze oude sportschool. Al die stroopwafels, wijn en pizza's moeten wel verbrand worden. Ik rij met Joke naar Assen om mijn oom te bezoeken. Hij is zo blij dat we er zijn, waardoor het afscheid des te moeilijker is. Ik hoop hem over een paar jaar weer te zien, maar hij is wel al 90.

Het weekend zijn we bij mijn zus en neefjes. Nou ja, haal het 'jes' er maar af. Die jongens groeien tegen de klippen op. Verder doen we weinig, maar dat is goed zo. Gewoon bij elkaar zijn, daar gaat het om.

We gaan nog varen met John, ik ga lunchen met James bij de Kralingse Plas en gaan naar Duinrell met Francoise en Luna. Daar komen we toevallig Monique en Kaya tegen. Fijn, omdat ik die anders niet meer had gezien, Je kan niet alles doen en zien. Dan word je gek. Ik heb voor iedereen de tijd genomen, dat beviel prima.

Met mijn moeder gaan we naar de dierentuin en vriendinnetje Sophie gaat mee. BFF Sophie, wat leuk om die meiden samen te zien, Zo zie je maar... een jaar geen contact en dan is het meteen weer keuvelen en giechelen samen.

De laatste dagen blijf ik bij mijn moeder. We gaan uit eten, gaan naar de film, Luna eet trekdrop-ijs (gadver!) maar dan moeten toch echt de koffers gepakt worden. Ik doe wat ik kan, maar ze kunnen amper dicht. Ik mis blijkbaar toch enkele NL winkels en heb meer gekocht dan ik dacht. Misschien wordt het tijd voor een HEMA in Auckland.

En dan Schiphol. Er stond een mega rij. Eindelijk komen we bij de incheck balie. 'Woont u in Auckland? vraagt de stewardess. Ja zeg ik. 'Zou u een dag later willen vliegen, zelfde vlucht en tijd alleen een dag later?' Eh.. ik twijfel. Is Luna dan nog op tijd voor school. En ik op tijd voor werk? Ze gaat verder. 'Ter compensatie krijgt u een hotelovernachting en 2 gratis tickets die u voor de hele wereld kunt gebruiken'. Wat? Weg twijfel, we doen het. We moeten een half uur wachten of het doorgaat of niet. Dat half uur zitten we op een roze wolk. De hele familie is zo blij. Wat als.... dan komen we met kerst weer terug. Dat zou toch fantastisch zijn!

Terug bij de incheckbalie worden de namen afgeroepen.... Burns-den Daas. Shit, dat zijn wij. We krijgen nieuwe boarding passen en moeten gaan. Wat een anti climax, wat een enorme teleurstelling. Tranen vloeien, we nemen afscheid en haasten ons naar dat pokken vliegtuig. Bij de douane vraagt de man van de marechaussee of ik een toestemmingsverklaring heb. WTF! Nee, heb ik niet. Blijkbaar mag een ouder niet alleen reizen met een kind, omdat ze bang zijn dat dat kind wordt ontvoerd. Een toestemmingsverklaring van, in dit geval Nico, zou duidelijkheid geven dat ik Luna niet ontvoer. Nu zie ik er natuurlijk heel netjes en onschuldig uit, dus liet hij me gaan. Voor deze keer.

De terugvlucht was prima te doen. Het blijft lang, maar Dubai-Auckland is een non-stop vlucht. Even 15.45 uur je kiezen op elkaar en dan ben je thuis.

Het was heerlijk even terug te zijn. Het voelde als een warm bad. Bedankt voor de gastvrijheid en tot over een paar jaar. En vooral.... bedankt lieve mama dat je dit voor me hebt gedaan.